Friday, January 11, 2013
Tuesday, January 8, 2013
പകലും രാത്രിയും മാറിമാറി വന്നു..വിറകു പുരയുടെ പുറകില്‍ തള്ളിയ ആട്ടുകല്ലില്‍ കൊതുക് തറവാടാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു.അവര്‍ അവിടെ പട്ടിണി കൂടാതെ..വസിക്കുന്നു.പലതരം രക്ത ഗ്രൂപുകളുടെ രുചി അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ വളരുന്നു ..കൊച്ചു കൊച്ചു ചിറകുകള്‍ വീശി മൂളിപാടും പാടി പരന്നുല്ലസിക്കുന്നു..ഇടക്ക് ഞാന്‍ എന്‍ന്‍റെ കയ്തണ്ട അവര്‍ക്ക് മുമ്പിലേക്ക് നീട്ടും ..എനിട്ട്‌ പതുകെ പറയും
"വേഗം സൂചി വെച്ചു പഷേ നിച് വേനിക്കരുതെ..."
അങ്ങനെ പതുകെ കൊതുക് കുട്ടന്മാര്‍ ആ സിറിഞ്ച് നിറക്കും ...പിന്നെ പാടു പാടി പറക്കും.. അങ്ങനെ ഇരിക്കെയാണ് മുന്സിപളിടിയില്‍ നിന്നും ഒരു യന്ത്രം കൊണ്ട് ഒരു മാമ്മന്‍ വന്നത് .സ്കൂള്‍ ബാഗു പോലെ ഒരു കുത്രാണ്ടം പുറകില്‍ തൂക്കി ..ഡോക്ടര്‍ മാമനെ പോലെ മുഖം മൂടി ഒക്കെ വച്ചു ആ മാമന്‍ ശീ ശീ എന്നൂ സ്പ്രേ അടിച്ചു പൊയീ ..പാവം കൊതുക് കുട്ടികള്‍. അങ്ങനെ പിറ്റേ ദിവസം മുതല്‍ ഞാന്‍ റേഡിയോയിലെ പട്ടു കേട്ട് ഉറങ്ങാന്‍ പഠിച്ചു..
ഞാന്‍ അമ്മയാണ് നിനക്ക് ജന്മം തന്നവള്‍
ഞാന്‍ മകളാണ് നിങ്ങള്‍ വളര്‍ത്തേണ്ട മകള്‍
ഞാന്‍ സഹോദരിയാണ് നിങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കേണ്ടവള്‍
ജ്വാലയാണ് ഞാന്‍ സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ ജ്വാല
അഗ്നിയാണ് ഞാന്‍ ആളി കത്തുന അഗ്നി
ഒരു കാറ്റിനും കേടുത്താനാഗാത്ത അഗ്നി
ജോതിയാണ് ഞാന്‍ ചെറുത്തുനില്‍പ്പിന്റെ ജ്യോതി
അണയാതെ കാക്കാന്‍ കൂട്ടിരിക്കണേ നിങ്ങള്‍
ദി ഗന്ധർവൻ ഇഫക്റ്റ്
മൂക്കുപോത്താനാവാതെ നടക്കാനാവില്ല
ഒരിക്കല്‍ ആ ദുര്‍ഗന്ധം എന്റെ അറയ്ക്കുള്ളില്‍ അനുവാദമില്ലാതെ കയറി കൂടീ
അറിയാതെ ഞാനുമാ ഉന്മാദത്തില്‍ അലിഞ്ഞു
മദിപ്പിക്കുന്ന ആ ദുര്‍ഗന്ധത്തിന്റെ ലഹരിയില്‍
എല്ലാം മറന്നു ഞാന്‍ ആ അറയ്ക്കുള്ളില്‍ പാറി നടന്നു; ഒരു ചിത്രശലഭത്തെ പോലെ
ഒരിക്കല്‍ ഹൃദയം കീറിമുറിക്കുന്ന വേദന നല്‍കി
പതിയെ ആ ദുര്‍ഗന്ധം എന്നെ വിട്ടകന്നു
അന്ന് എന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഉന്മാദത്തിന്റെ തിരി അണഞ്ഞു
പിന്നീട് ആ അറയ്ക്കുള്ളില്‍ വിരിഞ്ഞ
ചിത്രശലഭങ്ങല്‍ക്കെല്ലാം വര്‍ണ്ണം നഷ്ട്ടപെട്ടിരുന്നു
എന്റെറ മുന്നിലെ ചിത്രകാരന്‍ നീ ആയിരുന്നു
നിനക്ക് മുന്നിലെ കാന്‍വാസ് ആകാശവും!
ആ ആകാശം എന്റെ ഹൃദയം ആണ് എന്ന് നീ അറിഞ്ഞില്ല
നീ അവടെ ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചു
എന്റെട ഹൃദയം മുറിഞ്ഞു രക്തം വരുന്നത് കണ്ടു നീ ചിരിച്ചു
കാരണം ; നിനക്ക് ഇഷ്ടം ചുവന്ന സൂര്യനും ആകാശവും ആയിരുന്നു..
പക്ഷെ അത് ഒരിക്കലും എന്റെ ഹൃദയമാണെന്ന് നീ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല
ഒരിക്കല്‍ നീ വരച്ച ചെമ്പനീര്‍ പൂക്കള്‍ അവള്ക്കായി നീട്ടി
പക്ഷെ അതിനു ചുവപ്പ് നിറം നഷ്ടപെട്ടിരുന്നു!
നിറങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത ലോകം നിനക്കു അപരിചിതം ആയിരുന്നൂ
അപരിചിതമായ ലോകത്ത് അപരിചിതരായി നമ്മള്‍ തുടര്ന്നു
പിന്നീടു കാന്‍വാസില്‍ നീ വരച്ച ചിത്രങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം നിറങ്ങള്‍ നഷ്ടപെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു
അതിന്റെകാരണം ഒരിക്കലും നീ തിരക്കിയില്ല .........
ഒരിക്കലും വേര്പിരിയില്ല എന്നത് എന്റെ വിശ്വാസവും
എന്നിട്ടും മരണത്തിന്റെ അലയൊലി നീ കേട്ടപ്പോള്‍ ഒന്നും മൊഴിയാതെ
ഒരു കുമ്പിള്‍ തുമ്പ പൂക്കള്‍ നീ എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ വാരിയെറിഞ്ഞു
എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട തുമ്പപൂക്കള്‍ .......
കാലം എന്ത് എന്ന് അറിയാതിരുന്ന ഞാന്‍
അത് ഒരു നനുത്ത മഴയായി നിന്ന് കൊണ്ടു
അന്ന് നീ വേണ്ചിറകുള്ള മേഘത്തെ കണ്ടപ്പോള്‍
യാത്ര പോലും ചോദിക്കാതെ പതുക്കെ പറന്നകന്നു
നമുക്ക് ഇടയില്‍ എന്താണെന്നു സംഭവിച്ചതെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കിയോ
ഒരു പക്ഷെ അറിഞ്ഞിട്ടും നാം ഇരുവരും നടിക്കുകയാണോ.....
ഒരുതരത്തില്‍ നടനമല്ലേ നമ്മുടെ ഈ ജീവിതം .....
Subscribe to:
Posts (Atom)